Ülke 40 yıldır savaş içinde ve fakat öylesine başarıyla bu savaşı yok kabul ettiriyorlar ki… Öylesine alıştırdılar ki… hayret bile edemiyoruz. 100 binin üstünde insan yitimi… On binlerce sakat… Milli gelirde her gün oluk oluk kan kaybı… En kötüsü ulusal birliğin her dakika dinamitlenmesi… Tüm haklı haksız muhalif çıkışların, demokratik tepkilerin başından kirletilmesi… ÜLKENİN 2. EN BÜYÜK SORUNU (belki de asıl birincisi) Batı merkezli emperyalist kapitalist sistemin ekonomik, siyasi, kültürel hegemonyası…

Başka çok ağır sorunlar da var. Ekonomik kriz, yoksulluk, gelir eşitsizliği, israf, çevre sorunu, göçmen sorunu… Fakat her kim ki… grup ya da kişi… baştaki iki sorunu anmadan, bunları ve öteki sorunları bağırıyor… Bilin ki o uyanık ya da aptal bir emperyalist ajanı, PKK işbirlikçisidir. Azcık dikkatli bakarsanız bu kuralın hiç sekmediğini görürsünüz.

Yaşanan her olumsuzlukta iktidarın sorumluluğu şüphesiz ki büyüktür. Ama ülkenin altı en başta muhalefet eliyle oyulmakta. Muhalefet aslında hem bir bakıma iktidardır, hem de yaptığı muhalefet gerçek muhalefet değil, ülke düşmanlığıdır. Sonra soruyorlar, biz bu seçimi neden kazanamadık! PKK ile ortak çalışanlar bu ülkede seçimi kazansa da hükümet olamaz. Bir de şu var ki: Geçmişte emperyalizme karşı mücadelenin ana odağı olan ülke solu, ruhunu tümden Batı’ya teslim etmiş. İşin özü budur.